Jedną z najważniejszych instytucji prawa spadkowego jest dziedziczenie. Zgodnie z kodeksem cywilnym z dnia 23 kwietnia 1964 roku w polskim porządku prawnym wyróżnia się dziedziczenie testamentowe oraz dziedziczenie ustawowe.

Dziedziczenie ustawowe jest jednym ze sposobów dziedziczenia (obok dziedziczenia testamentowego). 

Do dziedziczenia ustawowego dochodzi w dwóch przypadkach:

• gdy spadkodawca nie pozostawił po sobie testamentu,
• gdy żadna z osób, które powołał w testamencie do spadku nie chce lub nie może być spadkobiercą.

Z ustawy można odziedziczyć zarówno całość spadku, jak i jego część. Do dziedziczenia części spadku w ramach dziedziczenia ustawowego dojdzie wtedy, gdy przynajmniej część spadku jest dziedziczona w ramach dziedziczenia testamentowego.

Dziedziczenie testamentowe jest drugim obok dziedziczenia ustawowego sposobem rozrządzenia swoim majątkiem na wypadek śmierci. Do powołania do dziedziczenia testamentowego dochodzi poprzez sporządzenie testamentu.

W chwili sporządzenia testamentu nie powstają żadne prawa ani obowiązki dla testatora i innych osób – testament wywołuje skutki prawne dopiero z chwilą śmierci spadkodawcy. Testator (osoba sporządzająca testament) ma możliwość odwołania testamentu w każdej chwili w całości lub w części. Prawa tego nie można ograniczyć ze względu na ściśle osobisty charakter testamentu.

Z osobistym charakterem testamentu związany jest także ustawowy zakaz sporządzania lub odwoływania testamentu przez przedstawiciela.