Instytucję zachowku definiuje art. 991 kodeksu cywilnego, który stanowi, że zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy, należą się, jeżeli uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo jeżeli zstępny uprawniony jest małoletni – dwie trzecie wartości udziału spadkowego, który by mu przypadł przy dziedziczeniu ustawowym, w innych zaś wypadkach – połowa wartości tego udziału.
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
Własność miejscowa w sprawach zachowku ustala się według miejsca położenia nieruchomości.
Zachowek to instytucja uregulowana przez Kodeks cywilny instytucja, która ma na celu zabezpieczenie interesów majątkowych najbliższej rodziny spadkodawcy. Osobom, które należą do kręgu spadkobierców ustawowych, przyznane zostało roszczenie o zapłatę określonej sumy pieniężnej od spadkodawców testamentowych lub osób, które otrzymały od spadkodawcy darowiznę. Wysokość zachowku ustala się odpowiednio jako cześć wartości spadku, który przypadłby danej osobie w razie dziedziczenia ustawowego. Uprawnioną do zachowku grupę krewnych zmarłego stanowią zstępni (dzieci, wnuki, prawnuki itd.), małżonek i ewentualnie rodzice zmarłego. Wszystkie te osoby mogą wnieść do sądu pozew w tym zakresie i mają prawo domagać się od osób obdarowanych przez zmarłego (w testamencie lub darowiźnie) zapłaty równowartości połowy udziału spadkowego, który przypadłby im, gdyby doszło do dziedziczenia majątku zmarłego w drodze ustawy, natomiast w sytuacji gdy uprawniony do zachowku jest osobą małoletnią lub trwale niezdolną do pracy – równowartości dwóch trzecich tego udziału. Prawo żądania zachowku nie przysługuje osobom wydziedziczonym.
poniedziałek - piątek
9.00 - 17.00
